Synchroon, denk ik

 

 "Ik stap een ruimte in en alles draait zich in mijn richting. Alsof het een verklaring verwacht. Alsof er net voordat ik binnenkwam een vraag gesteld is. Ik kan pas antwoord geven als ik mijn eigen vragen maak, de omgeving herschik naar míjn ordening. Ik wil ankerpunten slaan tussen de wereld in mijn hoofd en de ruimte om me heen; ik moet twee golflengtes synchroniseren."

 

Dit fragment is het motto van mijn eindexamenproject.

dit werk is het resultaat van mijn behoefte tot ordenen, tot herschikken van mijn omgeving naar een versie die synchroon loopt met de wereld in mijn hoofd. In de caleidoscoopfilm (links) Heb ik een ouderwets horloge gedemonteerd, de strakke ordening veranderd. Ik heb ook een caleidoscoop uit elkaar gehaald en de 'illusie van de kraaltjes en spiegeltjes' vervangen door de radertjes van het horloge. Op deze manier heb ik een nieuwe, eigen ordening gecreëerd,  met een eigen ritme en geluid.

 In de stop-motionfilm 'Rood' (rechts) is het uitgangspunt vooral de 'golflengte' van  mijn omgeving. Met alleen het selectiecriterium 'rood' en binnen de herhaling van het ritme en geluid van de scanner, ben ik steeds aan het ordenen, maar wel op mijn eigen golflengte.